Os nosos réptiles cara a cara: os escánceres e os esgonzos

Nos nosos réptiles cara a cara achegarémonos ó mundo destes animais, para coñecelos, diferencialos e sobretodo para darlles o valor e respecto que merecen, xa que moitas veces a base de supersticións e crencias populares xerámonos unha idea equivocada de eles (mala sorte, velenosos, perigosos, agresivos...) Na súa maioría son animais completamente inofensivos que fuxen en canto sinten a presenza dun ser humano.

Gustaríame tamén engadir, que non só resultan na súa maioría inofensivos para o ser humano, senón que ademáis son os nosos aliados no campo, xa que son notables depredadores, fundamentalmente de insectos, vertebrados e pequenos mamíferos, ocupando un importante papel dentro do equilibrio dos ecosistemas.

Nesta sección do blog coñeceremos tódolos réptiles presentes na xeografía galega, pero dende un enfoque diferente, coñecerémoslos de preto, a través da macrofotografía. Así veremos e aprenderemos a diferenciar cada un de eles grazas a detalles como as escamas, a forma e cor dos ollos, o aspecto da cabeza, etc.

Imos comezar esta sección cós escánceres e os esgonzos, xa que son lagartos de apariencia similar cós que pode haber confusión na súa identificación. En Galicia contamos cunha especie de escáncer e dúas especies de eslizóns, que tal e como amoso a continuación son:

Anguis fragilis (escáncer común)
Especie común, amplamente distribuida por Galicia, lagarto sen patas con apariencia de serpe e escamas lisas e brillantes. Os ollos teñen pálpebras móbiles, o que os diferenza dos ofidios. Coloración dorsal avermellada ou cobriza. Tamaño de ata 25cm.

Gran macho co que podemos apreciar o seu aspecto de serpe con escamas lisas e brillantes.

Exemplar novo no que podemos apreciar os ollos coas pálpebras móbiles.

Chalcides striatus (esgonzo común)
Especie común, ben distribuida en Galicia, salvo nas zonas máis frías. Lagarto alongado con apariencia de serpe e con pequenas patas con tres dedas, escamas lisas e brillantes. Tamaño de ata 48cm.

Esgonzo tridáctilo afotado na provincia de Ourense.


Primeiro plano no que podemos observar detalles do rostro e das escamas.

Chalcides bedriagai (esgonzo ibérico)

Especies máis escasa, moi localizada, con preferencia por lugares cálidos. Lagarto alongado, máis robusto có tridáctilo, conta tamén con patas, de cinco dedas, escamas lisas e brillantes. Tamaño de ata 16cm.

Exemplar adulto de esgonzo ibérico no que se aprecia o corpo máis groso.

As patas destos esgonzos son máis longas ca dos tridáctilos.

Máis adiante centrareime en cada especie de réptil a nivel individual, adicándolle unha entrada a cada unha das especies que temos en Galicia, para coñecer mellor as súas características individuais, comportamento, hábitat...

Por último dicir que tódalas fotos que aquí aparecen son feitas por min, có único fin de dar a coñecer a nosa fauna e flora, polo que agradecería a súa difusión, se alguén está interesado en utilizar as imaxes, pido que antes se poña en contacto comigo debio o tempo e esforzo invertido na súa realización.
Agardo que despois deste pequeno resumo coñezamos un pouco mellor estos animais e que entre todos axudemos a súa conservación, vémonos na seguinte entrada!

Bibliografía:
Speybroeck, J., Beukema, W. y Bok, B., (2017), Anfibios y reptiles de España y de Europa. Barcelona, España, Ediciones Omega.
Masó, A. y Pijoan, M., (2011), Anfibios y reptiles de la península ibérica, baleares y canarias. Barcelona, España, Ediciones Omega.

Webgrafía:
www.vertebradosibericos.org
www.sghn.org

Os nosos anfibios cara a cara: os limpafontes

Nos nosos anfibios cara a cara achegarémonos ao mundo destes pequenos animais, para coñecelos, diferencialos e sobretodo para darlles o valor e respecto que precisan, xa que moitas veces a base de supersticións e crenzas populares xerámonos unha idea equivocada deles (mala sorte, velenosos, perigosos, agresivos...). Son animais completamente inofensivos e só podería causar unha hipotética toxicidade se despois de manipulalos nos tocamos zonas sensibles coma os ollos ou os beizos, xa que se podería sufrir unha pequena irritación.

Gustaríame tamén engadir, que non só resultan inofensivos para o ser humano, senon que ademáis resultan beneficiosos, xa que son notables depredadores, fundamentalmente de insectos e invertebrados, ocupando un importante papel dentro do equilibrio dos ecosistemas.

Nesta sección do blog gustaríame que coñecésemos tódolos anfibios presentes na xeografía galega, pero dende un enfoque diferente, coñecerémolos de preto, a través da macrofotografía dos seus rostros. Así veremos e aprenderemos a diferenciar cada un deles grazar a detalles coma a pel, a forma e cor dos ollos, aspectos da cabeza, etc.

Anteriormente xa falamos dos sapos, das ras e das píntegas polo que esta vez será a quenda dos limpafontes, tal vez o grupo de anfibios menos coñecido, xa que pasan a meirande parte da súa vida na auga. En Galicia contamos con 3 especies diferentes de limpafontes, que tal e como amoso a continuación son:

Triturus marmoratus (limpafontes verde)

Especie común, ben distribuida en Galicia, pel granulada con coloración dorsal verde e manchas negras. Tamaño mediano ou grande (ata 14 cm). Patrón moi variable no deseño das manchas.

Femia afotada dentro da auga nas Gándaras de Budiño (Pontevedra) en febreiro do 2018.

Detalle dun macho afotado na Cañiza (Pontevedra) a finais do 2017.

Lissotriton boscai (limpafontes común)

A especie máis común, presente en todo o territorio, pel granulosa en fase terrestre e lisa en fase acuática. Coloración dorsal gris, parte inferior laranxa con pingas negras. Pequeno tamaño. (ata 8 cm).

Macho en fase terrestres atopado en Ponteareas (Pontevedra).

Exemplar adulto en fase acuática en Vigo (Pontevedra).

Lissotriton helveticus (limpafontes palmado)

Especie menos frecuente e en retroceso, coa pel aveludada en fase terrestre e lisa en fase acuática. Banda escura característica que atravesa o ollo, ventre amarelo ou alaranxado con poucas ou ningunha mancha escura. Pequeno tamaño (ata 7 cm).

Detalle dun macho no que se pode ver a banda escura que atravesa o ollo.

Nesta fotografía pódense apreciar as palmeaduras nas patas anteriores. 

Máis adiante centrareime en cada especie de anfibio a nivel individual, adicándolle unha entrada a cada unha das especies que temos en Galicia, para coñecer mellor as súas características individuais, comportamento, hábitat...

Por último dicir que tódalas fotos que aquí aparecen son feitas por min, có único fin de dar a coñecer a nosa fauna e flora, polo que agradecería a súa difusión, se alguén está interesado en utilizar as imaxes, pido que antes se poña en contacto comigo debio o tempo e esforzo invertido na súa realización.

Agardo que despóis deste pequeno resumo coñezamos un pouco mellor estos animais e que entre todos axudemos a súa conservación, vémonos na seguinte entrada!

Bibliografía:
Speybroeck, J., Beukema, W. y Bok, B., (2017), Anfibios y reptiles de España y de Europa. Barcelona, España, Ediciones Omega.
Masó, A. y Pijoan, M., (2011), Anfibios y reptiles de la península ibérica, baleares y canarias. Barcelona, España, Ediciones Omega.

Webgrafía:
www.vertebradosibericos.org
www.sghn.org

Rescatando anfibios

É ben sabido que os anfibios precisan a auga para reproducirse e en ocasión esa dependencia oblígalles a aventurarse a cruzar estradas, camiños e pistas, poñendo en risco a súa vida cada vez que pisan o asfalto. Nas noites húmidas e con choiva de outono e primavera son especialmente vulnerables, xa que se activan na procura de masas de auga onde reproducirse. Se nos topamos coa noite adecuada (condicións de temperatura, humidade e lugar propicio), podemos contalos por ducias e incluso centos sen sair da estrada.

B. spinosus momentos antes de ser apartado da estrada.

As estradas, ademáis, non só propician os atropelos senón que destrúen ou fragmentan os hábitats, favorecendo o declive de especies como o Bufo spinosus ou a Salamandra salamandra.

Exemplares adultos de sapo común atropelados en estradas secundarias.

Para ilustrar mellor este problema, vouvos contar o que aconteceu unha desas noites propicias para ver anfibios. O día 4-01-2018 realicei unha saída polo sur da provincia de Pontevedra, xa que as condicións eran óptimas e a zona boa.

Chovía miúdo e a temperatura rondaba os 11º, o chan húmido e non sopraba o vento. Movíamonos en coche por estradas secundarias coa idea de ver charcas e regos para facer unha mostraxe dos anfibios da zona, cando nos atopamos que era imposible avanzar máis de cen metros sen toparnos con exemplares de salamandra (Salamandra salamandra) ou de sapo común (Bufo spinosus) no camiño. O ver este panorama decidimos aportar o noso grano de area e alonxalos desa trampa morta na que se atopaban, parando e recollendo os exemplares que iamos descubrindo para levalos a unha zona máis apartada onde poidesen seguir có seu ciclo reproductor.

 

Fermoso exemplar adulto de B. spinosus nunha zona segura.

Nun tramo de estradas (duns 100m), directamente detivemos o coche ante a enorme cantidade de sapos que nos atopamos, era imposible pasar por alí sen atropelar algún, polo que nos puxemos mans á obra para sacalos dalí, en total entre 120 e 150 exemplares adultos de B. spinosus rescatados e postos en lugar seguro.

Pequena mostra dos exemplares rescatados, algúns deles en amplexo.

Outra fotografía que amosa máis exemplares sacados das estradas.

Por último dicir que moitos dos exemplares rescatados se atopaban en amplexo, postura na que o macho aperta a femia por detrás das súas patas anteriores mentres agardas a que as femias poñan os cordóns de ovos, para poder fecundalos. Dicir coma curiosidade, que varios machos poden agarrar a mesma femia mentres pelexan entre eles por manterse aferrados.

 Amplexo de B. spinosus rescatado da estrada.

Amplexo de B. spinosus no que se ven ata 3 machos competindo por unha mesma femia.

A raíz desta noite decidín repetir esta saída cada ano coa finalidade de estudar a evolución das poboacións de sapo común na zona (Bufo spinosus) e a súa evolución co paso dos anos. Para isto vou nas mesmas datas e coas condicións climáticas idóneas a mesma zona e fago un transecto no que rexistro a temperatura e estado do ceo así como o número de exemplares vistos, os que estean en amplexo e os atropelos.

Ano 2018: 4-01-2018

Nin temperatura nin estado do ceo rexistrados.

Número total de exemplares: entre 150 e 200.

Número total de amplexos: non rexistrado.

Número total de atropelos: non rexistrado.

Ano 2019: non rexistrada a data (foi en xaneiro).

Nin temperatura nin estado do ceo rexistrados.

Número total de exemplares: entre 120 e 150.

Número total de amplexos: non rexistrado.

Número total de atropelos: non rexistrado.

Ano 2020: 18-01-2020

Temperatura entre 8º e 11º, ceo cuberto con chuvascos intermitentes.

Número total de exemplares: 26

Número de amplexos: 1

Número de atropelos: 1

Tódalas fotos que aquí aparecen son feitas por min, có único fin de dar a coñecer a nosa fauna e flora, polo que agradecería a súa difusión, se alguén está interesado en utilizar as imaxes, pido que antes se poña en contacto comigo debio o tempo e esforzo invertido na súa realización.

Agardo que despois desta entrada tomemos un pouco máis de conciencia sobre esta problemática e nos movamos con maior precaución, xa que todos podemos axudar na conservación da nosa fauna.

Vémonos no monte!

Bibliografía:

Speybroeck, J., Beukema, W. y Bok, B., (2017), Anfibios y reptiles de España y de Europa. Barcelona, España, Ediciones Omega.

Masó, A. y Pijoan, M., (2011), Anfibios y reptiles de la península ibérica, baleares y canarias. Barcelona, España, Ediciones Omega.

Webgrafía:

www.vertebradosibericos.org

www.sghn.org

Colaboradores:
Jose Antonio Crespo
Jonatan Antúnez González

Os nosos anfibios cara a cara: as píntegas

Nos nosos anfibios cara a cara achegarémonos ao mundo destes pequenos animais, para coñecelos, diferencialos e sobretodo para darlles o valor e respecto que precisan, xa que moitas veces a base de supersticións e crenzas populares xerámonos unha idea equivocada deles (mala sorte, velenosos, perigosos, agresivos...). Son animais completamente inofensivos e só podería causar unha hipotética toxicidade se despois de manipulalos nos tocamos zonas sensibles coma os ollos ou os beizos, xa que se podería sufrir unha pequena irritación.

Gustaríame tamén engadir, que non só resultan inofensivos para o ser humano, senon que ademáis resultan beneficiosos, xa que son notables depredadores, fundamentalmente de insectos e invertebrados, ocupando un importante papel dentro do equilibrio dos ecosistemas.

Nesta sección do blog gustaríame que coñecésemos tódolos anfibios presentes na xeografía galega, pero dende un enfoque diferente, coñecerémolos de preto, a través da macrofotografía dos seus rostros. Así veremos e aprenderemos a diferenciar cada un deles grazar a detalles coma a pel, a forma e cor dos ollos, aspectos da cabeza, etc.

Anteriormente xa falamos dos sapos e das ras, polo que esta vez será a quenda das píntegas, un dos anfibios máis maltratados polo ser humano. En Galicia contamos con 2 especies diferentes de píntegas, sendo unha delas especie endémica, que tal e como amoso a continuación son:

Salamandra salamandra (píntega)

É a especie máis común, presente en prácticamente todo o territorio, pel lisa e brillante, de mediano a gran tamaño (ata 20 cm). Dorso negro máis ou menos manchado de amarelo, laranxa ou vermello. Patrón moi variable con varias subespecies.

Diferentes exemplares de píntega fotografiados en Galicia e no norte de Portugar con patróns claramente diferenciados.

Chioglossa lusitanica (saramaganta rabilonga)

Especie endémica do noroeste peninsular, ben distribuida ó longo da costa galega, máis escasa no interior, pel lisa e brillante, de mediando tamaño (ata 16 cm). Corpo alongado e esbelto, coa cola moi longa. Coloración dorsal de laranxa a dourada.

Distintos exemplares de Saramaganta rabilonga onde podemos apreciar o gran tamaño da súa cola e os seus detalles faciais.

Máis adiante centrareime en cada especie de anfibio a nivel individual, adicándolle unha entrada a cada unha das especies que temos en Galicia, para coñecer mellor as súas características individuais, comportamento, hábitat...

Por último dicir que tódalas fotos que aquí aparecen son feitas por min, có único fin de dar a coñecer a nosa fauna e flora, polo que agradecería a súa difusión, se alguén está interesado en utilizar as imaxes, pido que antes se poña en contacto comigo debio o tempo e esforzo invertido na súa realización.

Agardo que despóis deste pequeno resumo coñezamos un pouco mellor estos animais e que entre todos axudemos a súa conservación, vémonos na seguinte entrada!

Bibliografía:
Speybroeck, J., Beukema, W. y Bok, B., (2017), Anfibios y reptiles de España y de Europa. Barcelona, España, Ediciones Omega.
Masó, A. y Pijoan, M., (2011), Anfibios y reptiles de la península ibérica, baleares y canarias. Barcelona, España, Ediciones Omega.

Webgrafía:
www.vertebradosibericos.org
www.sghn.org

Os nosos anfibios cara a cara: as ras

Nos nosos anfibios cara a cara achegarémonos ao mundo destes pequenos animais, para coñecelos, diferencialos e sobretodo para darlles o valor e respecto que precisan, xa que moitas veces a base de supersticións e crenzas populares xerámonos unha idea equivocada deles (mala sorte, velenosos, perigosos, agresivos...). Son animais completamente inofensivos e só podería causar unha hipotética toxicidade se despois de manipulalos nos tocamos zonas sensibles coma os ollos ou os beizos, xa que se podería sufrir unha pequena irritación.

Gustaríame tamén engadir, que non só resultan inofensivos para o ser humano, senon que ademáis resultan beneficiosos, xa que son notables depredadores, fundamentalmente de insectos e invertebrados, ocupando un importante papel dentro do equilibrio dos ecosistemas.

Nesta sección do blog gustaríame que coñecésemos tódolos anfibios presentes na xeografía galega, pero dende un enfoque diferente, coñecerémolos de preto, a través da macrofotografía dos seus rostros. Así veremos e aprenderemos a diferenciar cada un deles grazar a detalles coma a pel, a forma e cor dos ollos, aspectos da cabeza, etc.

Anteriormente xa falamos dos sapos, polo que está vez será a quenda das ras, tal vez os anfibios menos maltratados directamente. En Galicia contamos con 4 especies diferentes de ras, que tal e como amoso a continuación son:

Pelophylax perezi (Ra verde)
É a especie máis común, presente en case todo o territorio, esbelta, co fociño puntiagudo e gran tamaño (de ata 12 cm). Coloración moi variable.

Se nos fixamos poderemos observar a gran variabilidade destas ras.

Rana iberica (Ra patilonga)

Amplamente distribuida polo territorio galego, é unha das dúas ras pardas da nosa fauna, pequena e esbelta (machos ata 4,5 cm e femias 5,6 cm), co fociño redondeado e curto. Tímpano pouco visible e pequeno. Coloración moi variable.

Nas fotos pódese apreciar a gran variabilidade que poden amosar estas ras.

Rana parvipalmata (Ra galega ou ra do monte)

Localizada principalmente nas provincias da Coruña e Lugo, é a maior das duas ras pardas da nosa fauna (ata 11 cm). Aspecto robusto có fociño redondeado. Tímpano grande e ben patente. Coloración moi variable.

Exemplar adulto dunha poboación en perigo de extición en Ourense.

Exemplar novo cunha coloración dourada afotado na Pastoriza (Lugo).

Hyla molleri (Rela común o estroza)

Especie máis localizada cas anteriores, pequena e de corpo rechoncho (ata 4 cm). Pel lisa de coloración normalmente verde brillante e uniforme, moi variable segundo a localización. Banda negra dende o orificio nasal ata as ingles.

Exemplar adulto afotado na Lagoa de Antela (Ourense).

Fotografía na que se aprecia a banda escura que lle percorre o corpo dende o orificio nasal.

Ata aquí as catro especies de ras presente es Galicia, pero me gustaría engadir unha última especie, que aínda sendo considerada sapo ou sapillo, ten aspecto de ra, coa finalidade de evitar posibles confusións.

Discoglossus galganoi (Ra das veigas)

Especie fundamentalmente presente en territorios pretos a costa. Sapillo mediano (7 cm) e robusto con aspecto de ra, fociño puntiagudo e pel lisa e brillante. Pupila en forma de pinga invertida.

Distintos exemplares afotados dentro do territorio galego.

Máis adiante centrareime en cada especie de anfibio a nivel individual, adicándolle unha entrada a cada unha das especies que temos en Galicia, para coñecer mellor as súas características individuais, comportamento, hábitat...

Por último dicir que tódalas fotos que aquí aparecen son feitas por min, có único fin de dar a coñecer a nosa fauna e flora, polo que agradecería a súa difusión, se alguén está interesado en utilizar as imaxes, pido que antes se poña en contacto comigo debio o tempo e esforzo invertido na súa realización.

Agardo que despóis deste pequeno resumo coñezamos un pouco mellor estos animais e que entre todos axudemos a súa conservación, vémonos na seguinte entrada!

Bibliografía:
Masó, A. y Pijoan, M., (2011), Anfibios y reptiles de la península ibérica, baleares y canarias, Barcelona, España, Ediciones Omega.

Webgrafía:
www.vertebradosibericos.org
www.sghn.org

Os nosos anfibios cara a cara: os sapos

Nos nosos anfibios cara a cara achegarémonos ao mundo destes pequenos animais, para coñecelos, diferencialos e sobretodo para darlles o valor e respecto que precisan, xa que moitas veces a base de supersticións e crenzas populares xerámonos unha idea equivocada deles (mala sorte, velenosos, perigosos, agresivos...). Son animais completamente inofensivos e só podería causar unha hipotética toxicidade se despois de manipulalos nos tocamos zonas sensibles coma os ollos ou os beizos, xa que se podería sufrir unha pequena irritación.

Gustaríame tamén engadir, que non só resultan inofensivos para o ser humano, senon que ademáis resultan beneficiosos, xa que son notables depredadores, fundamentalmente de insectos e invertebrados, ocupando un importante papel dentro do equilibrio dos ecosistemas.

Nesta sección do blog gustaríame que coñecésemos tódolos anfibios presentes na xeografía galega, pero dende un enfoque diferente, coñecerémolos de preto, a través da macrofotografía dos seus rostros. Así veremos e aprenderemos a diferenciar cada un deles grazar a detalles coma a pel, a forma e cor dos ollos, aspectos da cabeza, etc.

Anteriormente xa falamos dos sapos, das ras e das píntegas polo que esta vez será a quenda dos limpafontes, tal vez o grupo de anfibios menos coñecido, xa que pasan a meirande parte da súa vida na auga. En Galicia contamos con 3 especies diferentes de limpafontes, que tal e como amoso a continuación son:

Comezaremos polos sapos, un dos grupos de anfibios máis maltratados polo ser humano. En Galicia contamos con 5 especies diferentes de sapos e sapillos, que tal e como amoso a continuación son:

Bufo spinosus (Sapo común)

É a especie con maior presenza en todo o territorio, acada un gran tamaño e robustez (ata 12 cm). Iris dourado ou cobrizo coa pupila horizontal.

 Femia de gran tamaño afotada no interior de Pontevedra.

   Exemplar moi escuro cun gran contraste coa cor do ollo.

Alytes obstetricans (Sapiño comadrón)

Especie máis localizada que o B. spinosus, pero ben distribuida por Galicia, de pequeno tamaño (5 cm), rechoncho. Iris cobrizo coa pupila vertical.

Detalle do sapiño comadrón no que se aprecia a pupila vertical.

 Exemplar adulto afotado no seu hábitat en Ourense.

Bufo calamita (Sapo corriqueiro)

Cunha presenza similar a do A. obstetricans, de tamaño medio (9 cm), robusto. Sempre cunha liña vertebral amarela-ocre. Iris verdoso coa pupila horizontal.

 Exemplar adulto no que se aprecian as súas principais características identificativas.

Pola noite as cores dos anfibios cambia, sendo moito máis brillante e rechamante. 

 Pelobates cultripes (Sapo de esporóns)

É a especie máis difícil de atopar, moi escaso en Galicia, sapo grande (12 cm) e rechoncho. Sempre cun esporón negro no pe posterior. Ollos saíntes, verdosos e de pupila vertical.

 Exemplar atopado polo día, no que se aprecia perfectamente as pupilas verticais.

Exemplar cun patrón de coloración máis marcado atopado pola noite.

Discoglossus galganoi (Ra das veigas)

Especie fundamentalmente presente en territorios pretos a costa. Sapillo mediano (7 cm) e robusto con aspecto de ra, fociño puntiagudo e pel lisa e brillante. Pupila en forma de pinga invertida.

 Exemplar adulto afotado na provincia de Ourense, onde é mais escaso.

 

Fermosísimo exemplar afotado preto da costa pontevedresa.

Máis adiante centrareime en cada especie de anfibio a nivel individual, adicándolle unha entrada a cada unha das especies que temos en Galicia, para coñecer mellor as súas características individuais, comportamento, hábitat...

Por último dicir que tódalas fotos que aquí aparecen son feitas por min, có único fin de dar a coñecer a nosa fauna e flora, polo que agradecería a súa difusión, se alguén está interesado en utilizar as imaxes, pido que antes se poña en contacto comigo debio o tempo e esforzo invertido na súa realización.

Agardo que despóis deste pequeno resumo coñezamos un pouco mellor estos animais e que entre todos axudemos a súa conservación, vémonos na seguinte entrada!

Bibliografía:
Masó, A. y Pijoan, M., (2011), Anfibios y reptiles de la península ibérica, baleares y canarias, Barcelona, España, Ediciones Omega.

Webgrafía:
www.vertebradosibericos.org
www.sghn.org

A barbantesa

Hoxe ímonos achegar o mundo da barbantesa, tentando coñecer un pouco mellor o seu comportamento e algunhas das súas características máis rechamantes.

O seu nome en castelán (mantis religiosa) é debido as súas grandes patas dianteiras, que están dobradas e xuntas dunha forma que recorda a posición de oración.

Este insecto é un fantástico cazado que conta con múltiples armas para atrapas as súas presas deixándoas con moi poucas opcións de sobrevivir. A súa cabeza é triangular e ten unha gran movilidade, ademáis de contar con dous grandes ollos compostos e tres simples entre eles, o que lle da unha gran visión da súa contorna e das posibles presas. Son quen de acechar inmóviles ata que unha presa se poña o suficientemente preto, entón extende as súas patas dianteiras para atrapar á vítima e deixala inmovilizada grazas as púas coas que conta mentres se alimenta das partes máis tenras, unha auténtica cazadora!

As barbantesas adoitan ser de cor verde a marrón escuro, dependendo da coloración do lugar onde realizan a súa última muda antes de chegar a adultas, sendo ésta unha gran medida de adaptación á contorna.

Son insectos coñecidos por comerse tamén aos da súa propia especie, e é que no momento da cópula o macho asume un elevado risco xa que as femias desta especie adoitan papalos xusto o rematar o acto e mesmo durante a cópula, é como para pensalo dúas veces antes de ter unha cita cunha barbantesa!

Nesta fotografía tomada en outubro do 2016 na Serra do Suído (Pontevedra) podemos observar unha femia arrastrando a un macho decapitado cara unha zona máis segura para poder seguir alimentándose con maior tranquilidade.

Por último quería amosarvos en detalle a súa cabeza nesta fotografía tomada nos Ancares (Lugo), na que se pode apreciar por un lado a forma triangula da súa cabeza así coma as potentes mandíbulas e por outro os dous grandes ollos compostos e os tres simples que se atopan entre as antenas.

Agardo que despois deste pequeno resumo coñezamos un pouco mellor a este marabilloso insecto e que entre todos axudemos a súa conservación.

Vémonos no monte!